Algemeen » Personalia
| In Memoriam Kees Witvliet 1929-2009 |
| Op 16 oktober 2009 is Kees Witvliet overleden. Al voor de grote fusie van 1993 is hij met pensioen gegaan, maar toch zullen de oudere collegas van de L.T.S. zich hem nog herinneren. Kees was leraar wis- en natuurkunde en gaf later ook elektrotechniek. Voordat hij naar Emmen kwam had hij al een avontuurlijke carrire achter de rug. Hij begon bij de PTT als technicus bij de telefoon en de telex. In de avonduren studeerde hij voor de noodzakelijke akten en werd leraar. Dit vak beoefende hij onder andere in Den Haag en Leiden. Hij hield van avontuur, en reizen was zijn lust en zijn leven. Toen hem aangeboden werd naar Nieuw-Guinea te gaan, om daar in Biak te helpen bij de opbouw van een L.T.S., greep hij die kans met beide handen aan. Daar had hij ook graag drie maanden voorbereiding in Oegstgeest voor over om ondermeer Maleis te leren. Ook na de soevereiniteitsoverdracht aan Indonesi ging hij daar pas weg, nadat zijn leerlingen zover waren dat ze zijn baan als leraar konden overnemen. Toen al was hij iemand die deed wat hij nodig vond te doen, ook al riep hij daarmee soms weerstanden op. In 1965 kreeg hij een baan in Emmen. Hij heeft veel voor de school gedaan. Samen met Geert Neef bracht hij de computer in de school. Ook de meettafels die nu nog gebruikt worden, heeft hij geconstrueerd. Het lesrooster heeft hij eveneens jarenlang gemaakt. Zijn openhartige uitspraken werden hem niet altijd in dank afgenomen. In deze Drentse omgeving was men niet zo gewend aan zijn westerse humor. Toch zal hij herinnerd worden als een betrokken mens met hart voor leerlingen en collegas. Kees was een gepassioneerd radiozendamateur. In het praktijklokaal op school kwamen savonds de leden van de VERON (Vereniging van zendamateurs) bijeen om hun hobby te beoefenen. Met dat zenden en ontvangen is Kees ook na zijn schoolloopbaan doorgegaan. Zijn zender heeft hij nog kort geleden aan zijn kleizoon geschonken. Hij had naast zijn lokaal op school een donkere kamer gecreerd. Dat was voor de fotoclub, die hij had opgericht voor de leerlingen van de LTS. De laatste technische klus heeft hij voor de kerk gedaan. Ook daar zijn geluidsversterkers, computers, beamers; alles waarvan Kees verstand had. Na deze werkzaamheden vond Kees dat het voorlopig maar even genoeg moest zijn. Per slot van rekening ben ik nu 80 jaar, zei hij. De medewerkers wilden dit toen nauwelijks geloven omdat hij er veel jonger uitzag. Toch kwam hierna onverwacht het einde. Op de rouwbrief heeft de familie een tekst laten drukken die voor Kees in de loop van zijn leven steeds meer is gaan spreken. Want door genade zijt gij behouden, door het geloof, en niet uit uzelf: het is een gave van God. (Ef. 2: 8) Wij wensen zijn vrouw, kinderen en verdere familie toe, dat zij getroost mogen worden door deze woorden. Wim van der Vegt Klaas Hoogenboezem |
In memoriam Wiecher Blaauw 1940- 2009
Op 9 april 2009 overleed Wiecher Blaauw. Na zijn onderwijsakte behaald te hebben in 1961 begon Wiecher zijn onderwijsloopbaan. Al gauw kreeg hij een baan in Emmen, waar hij akten behaalde voor de vakken Engels, tekenen en handenarbeid. In 1970 kreeg hij een baan als docent aan de Mavo-Sleedoorn. Op deze school kon hij pas goed zijn creativiteit ontplooien. Een Mo-akte tekenen wist hij in deze tijd ook te behalen. Na diverse cursussen gevolgd te hebben kreeg hij naast zijn tekenlessen ook de functie van decaan.
Zowel als tekenleraar als decaan was Wiecher een geliefd en gerespecteerd mens zowel bij collega’s als bij leerlingen. Oud-collega’s weten nog hoe goed hij zijn tekenlessen voorbereidde. Het was er zo rustig dat Wiecher kon voorlezen uit de boeken van Toon Kortooms; dit tot vreugde van de tekenende leerlingen Verder was Wiecher steeds bij uitwisselingen met de school in Meppen betrokken. De Duitse collega’s waren vol bewondering voor de manier waarop hij de leerlingen van beide scholen tot positieve samenwerking wist te motiveren.
Na de fusie met de Mavo-Emmalaan verhuisde Wiecher naar een nieuwe werkplek, waar hij zich met dezelfde betrokkenheid inzette. Ook de Grote-Hondsrug-Fusie maakte hij mee. Hij bleef decaan voor de Mavoafdeling en als tekenleraar verheugde hij zich over het feit dat zijn vak examenstatus kreeg. Dit laatste bracht hem er ook toe om in 2001 zijn leerlingen nog tot het examen te begeleiden, hoewel hij al 1 april met FPU was gegaan
Wiecher heeft veel voor de school betekend. Voor personeelsactiviteiten voelde hij echter niet zoveel. Al op jonge leeftijd nam hij liever wat afstand van feesten.
Na zijn afscheid van school in 2001 heeft hij zich helemaal kunnen wijden aan het schilderen. In zijn schoolperiode had hij al veel geschilderd. Diverse werken van zijn hand sieren nog steeds de kamers van collega’s. Nu verwierf hij ook nog de begeerde officiële erkenning als schilder. Achteraf bezien was voor hem een kunstenaarscarrière te verkiezen geweest. Zijn loopbaan heeft een andere weg genomen, maar uiteindelijk is hij dan toch als schilder door velen gewaardeerd.
Wiecher was Baptist, maar hij keek graag over de kerkmuren heen. Jarenlang was hij actief in de Raad van Kerken in Emmen en hij spande zich in voor wederzijds begrip van de kerken voor elkaar. Als gelovig mens heeft hij op het laatst zijn leven aan God toevertrouwd die hem, zoals hij dat geloofde, ook na zijn dood niet in de steek zou laten. Op zijn afscheidsdienst werd gezongen:
In Hem geborgen, zo staat het op de rouwbrief. Graag wensen wij zijn vrouw Anneke en zijn kinderen ook deze geborgenheid toe.
Klaas Hoogenboezem Wim van der Vegt
|
